Krwawe Walentynki

– Co oglądasz? – spytał Marek, wchodząc do salonu.

– Szukam odpowiedzi.

Dłuższą chwilę przyglądał się akcji na ekranie.

– W serialu?

– To „Zabójcze umysły” – wyjaśniła, ale widząc jego zdziwienie, dodała: – O seryjnych mordercach i profilerach.

– Aha… Mam się bać? – zażartował.

– Nie, skąd – Ewelina odpowiedziała automatycznie.

Spojrzała z powrotem na ekran i poczuła, jak Jason uśmiecha się jej ustami.

Zostaw go! – warknęła w myślach. – On jest nietykalny!

Jason westchnął wewnątrz.

– Dawno się zaczął? – Marek usiadł obok Eweliny na kanapie.

– Już się kończy.

– Szkoda. Włączysz następny odcinek?

– Chciałam iść na spacer…

– O tej porze? Nie boisz się, zwłaszcza po obejrzeniu tego serialu?

– Nieee… – Ewelina nie była pewna, kto odpowiedział: ona czy Jason.

***

Szedł ciemną, osiedlową uliczką. Każdy krok sprawiał, że wojskowy nóż lekko uwierał go w biodro. Lubił ten ucisk, ale jeszcze bardziej lubił uczucie, gdy drewniana rękojeść stawała się nierozerwalną częścią jego dłoni. W zasadzie to jej dłoni, ale już mu to nie przeszkadzało. Doskonale znał atuty jej ciała i umiał je wykorzystać.

Jason zatrzymał się na skwerku między starymi blokami. Podwórko rozświetlały tylko zachmurzony księżyc i śnieg. Niepewnym ruchem rozejrzał się dookoła. Zdjął czapkę, uwalniając spod niej długie włosy. Jason doskonale wiedział, że z klatek schodowych widać teraz szczupłą, kobiecą sylwetkę. Natychmiast poczuł na sobie obłapiający wzrok. Rozpiął kurtkę i wyciągnął komórkę. Udając, że do kogoś dzwoni, wypiął jędrny biust. Miał wrażenie, że za chwilę zacznie się lepić od spojrzenia ukrytego oprycha. Demonstracyjnie przerzucił włosy na bok, a potem, udając zagubienie, odwrócił się w kierunku obserwatora. Policzył klatki i ruszył przed siebie. Kiedy przechodził koło otwartych drzwi, usłyszał:

– Przepraszam, która godzina? Ma pani zegarek?

Jason omal nie prychnął mu w twarz, bo wciąż trzymał w ręku komórkę.

– Och, przestraszył mnie pan, zaraz sprawdzę. – Jednak zamiast odblokować telefon, sięgnął do biodra. Gdy tylko poczuł chłód drewna pod palcami, nieznajomy rzucił się na niego, próbując podciąć kolana. – Jakież to sztampowe… – Jason wykrzywił się w uśmiechu, wykonując błyskawiczny unik.

Mężczyzna stracił równowagę i pewność siebie. Nie spodziewał się, że drobna dziewczyna tak łatwo mu się wymknie i jeszcze będzie z niego kpić. Jason w ułamku sekundy wykorzystał jego zaskoczenie, wykręcił mu rękę i wciągnął do klatki. Ostrze błysnęło w nikłym blasku księżyca i zatopiło się pod żebrami osiedlowego oprycha. Jason zadrżał z podniecenia, widząc przerażenie ofiary.

– Czyż nie to chciałeś mi zrobić? – Mężczyzna zaprzeczył ruchem głowy. – Och… pierwszy raz jesteś po tej drugiej stronie… – szeptał Jason. – No tak, walentynki… ale to nie ty będziesz się dziś bzykał. – Odsunął się na długość ramienia i przekręcił nóż.

Kiedy patrzył, jak gaśnie nadzieja w oczach ofiary, wolną ręką wyjął specjalną chustę do wycierania ostrza i foliowy worek, bo nie mógł zabrudzić ubrania Eweliny.

Dlaczego oni zawsze są tacy zdziwieni? – zastanowił się Jason, powoli wyciągając nóż z ciała, które bezwładnie opadło na schody.

***

Ewelina ocknęła się nad kubkiem parującej kawy w lokalu niedaleko jej mieszkania. Czuła gorące pulsowanie między udami. Nie wiedziała dlaczego, ale miała wielką ochotę na seks.

Rany, znowu mu na coś pozwoliłam – wyrzuciła sobie. Sprawdziła godzinę. – Gdzie on był przez dwie godziny? I czemu jestem tak cholernie podniecona?

Wciągnęła zapach kawy z nadzieją, że się opanuje. Wpychające się w oczy serduszka na każdym stoliku i nad barem nie pomagały. Wypiła napój do końca jednym haustem. Ciepło rozlewające się w brzuchu tylko wzmogło pragnienie.

– Poproszę rachunek!  – Zakładając kurtkę, znalazła ozdobną torebkę z ulubionymi słodyczami Marka, które były także jego afrodyzjakiem. – Przynajmniej nie wrócę z pustymi rękami.

Ewelina wbiegła do domu i od progu zrzucała ubrania.

– Samotny spacer w walentynki nie był takim złym pomysłem. – Zarzuciła ramiona na szyję ukochanego. – To dla ciebie. – Uśmiechnęła się słodko, machając torebką.

– Też coś dla ciebie mam… – Marek nie dokończył, bo właśnie spodnie opadły mu z bioder. – OK… prezent może poczekać.

Uwolnił się z nogawek, wziął Ewelinę na ręce i zaniósł do sypialni. Całował dekolt, powoli rozpinając jej bluzkę, aż jego oczom ukazał się krwistoczerwony stanik, falujący w rytmie szybkiego oddechu .

– Weź mnie! – Drżącymi dłońmi ściągnęła koszulkę z Marka.

– Nowy? – Pod lewą miseczką zwisał czerwony kartonik.

– A jak myślisz? – Podniosła głowę, żeby obejrzeć zakup Jasona.

– „Happy Valentine’s” – przeczytał Marek. – Pomysłowe. – Zerwał zębami metkę.

– Weź mnie! – powtórzyła. – Błagam!

Marek zdjął jej spodnie.

– Wiedziałem, że będzie coś do kompletu – powiedział z szelmowskim uśmiechem.

Kiedy wsunął place pod czerwoną koronkę, gorące soki spłynęły na jego nadgarstek. Ewelina jęknęła, poddając się rozkosznej penetracji.

***

– Podobno najważniejszą częścią terapii w DID[1] jest uświadomienie sobie innych osobowości. – Ewelina usłyszała z ekranu.

– To już wiem, a co dalej? – spytała bohaterów serialu.

[1] DID – dysocjacyjne zaburzenie tożsamości (zespół wielu osobowości)

Ewa Dudziec